من در این گوشه که از دنیا بیرون است

آسمانی به سرم نیست

از بهاران خبرم نیست

آنچه میبینم دیوار است

آه این سخت سیاه

آنچنان نزدیک است

که چو برمیکشم از سینه نفس

نفسم را برمیگرداند

ره چنان بسته که پرواز نگه

در همین یکقدمی می ماند...

+چه سرودی آقای ابتهاج...

داکم ای داکم

چی کنار لو ره

پر وس نمنده

آی یه گلی منه مالمو ره و غریوی

هرکمون نازک دلیم سیس بگریویم... ای دایه دلوم...

دانه از آن زمان که در خاک است/ با دلش آفتاب ادراک استسرگذشت درخت میداند/ رقم سرنوشته میخواندگرچه با رقص و ناز در چمن است/ سرنوشت درخت سوختن استآن درخت کهن منم که زمان/ بر سرم راند بس بهار و خزاندست